We zijn alweer 2,5 week verder.

Ondertussen is bekend dat Djuna wordt afgekeurd als hulphond. Ergens voelt het als een opluchting. Ze deed al niks meer voor me, terwijl ze het wel graag wou doen. Dus die druk is er hopelijk bij haar af. Van de andere kant voelt het niet fijn. Precies in maart 2009 is ze geslaagd voor haar hulphond zijnde, na een pittige "gastgezin training" (wat ik zelf heb gedaan) met alle commando's die ik haar heb geleerd. Ze heeft maar 2 jaar echt hulphond mogen zijn. Kortom, erg dubbel.

Ik kreeg al meerdere reacties met de vraag wat er dan met haar gaat gebeuren. Nou, ze blijft bij mij, totdat ik haar niet meer kan verzorgen. Dat staat vast!

Een MRI laat ik ook niet meer doen. De kosten waren een inschattingsfoutje en het zou zo'n 900 euro kosten. Daarbij is het de vraag of het iets oplost en of Djuna dat wel aan kan. Nee, ik laat haar lekker zo "oud" worden.

De hoogslaper (zoals Daphne deze had laten maken), is ook uitgewerkt. Het is een groot, log ding in mijn woonkamer, maar o zo functioneel! Pap heeft hem voor ons gemaakt.  
Ondanks dat Djuna maar 1 keer per dag erop kan klimmen (ben bang dat het anders een te grote belasting is voor haar poten), knuffelen we dan wel een dik uur. En ik kan haar weer kammen, knippen en tanden checken. Daarbij vind ze het heerlijk om naar buiten te kunnen kijken (wat je op onderstaande foto kan zien). Ook kan ik met rolstoel xc3xa9n blad eronder rijden, terwijl haar mand gewoon op de grond staat. Kortom, de uitvinding van 2011!