Woensdag 28 september. Het is 5 dagen geleden dat we Neel
hadden gezien. 5 Dagen waar ik ziek in ben geweest, maar ondanks dat Djuna wel
geoefend heeft met het 2 keer per dag eten en het commando x93stilx94. Het commando
x93stilx94 gaat bestxa0 goed, behalve als Djuna erg gespannen is of als ze aan het spelen is. Maar ook dat komt goed.

Eerst hebben we allerlei situaties besproken hoe ik dingen moet aanpakken als Neel over 2 weken bij Djuna en mij komt wonen. Hoe doe ik het met eten, uitlaten en rust crexebren. Vooral die rust is belangrijk voor mezelf. 2 Spelende honden is erg leuk om te zien, maar die drukte is niks voor mij (en overigens ook niet voor mijn hoofdpijn). Dus, vanaf nu mogen Djuna en Neel niet meer binnenhuis spelen. De tuin daarintegen is groot genoeg voor 2 spelende honden. Het viel overigens wel op dat ze al een beetje aan elkaar gewend waren. Het was niet meer zo uitbundig spelen als de 1^ste ontmoeting.

We zijn ook nog naar buiten geweest, waarbij Neel en ik het commando x93waitx94 geoefend hebben. Neel zat en ik moest, terwijl ze aan de riem zat, een stukje naar voren en naar achteren rijden, terwijl Neel dus moest blijven zitten (wachten). Dat ging super. Ook moest Neel een stuk los naast mij lopen. Dat ging perfect! Daarna moesten we (terwijl Neel los was) langs mensen en honden wandelen, waarbij Neel de aandacht bij mij moest houden. Ook dit ging goed. We hebben ook nog met een fluitje gewerkt. Neel was los en moest bij mij komen als ik op het fluitje deed fluiten. Dit vergt nog wat oefeningswerk

Ik merk dat ik ook steeds meer een band met Neel krijg. Ik volg beter mijn eigen gevoel hierin. Bij Djuna weet ik gewoon wat ik kan verwachten. Bij Neel weet ik dit nog niet. Maar dat komt zeker!!! Ik ben er althans van overtuigd!

Vandaag is de 2^e trainingsdag van Neeltje. Vrijdag 23 september.

Djuna en Neeltje kennen elkaar nog niet, dus eerst laten we ze beiden los op het grasveld. Ze hebben elkaar direct gevonden en rennen/spelen er op los. Dat zit dus wel goed! Na een tijdje gaan we naar binnen en kunnen de dames niet stoppen met spelen. Op een gegeven moment hebben we ze ook vast gemaakt, want ik kon me niet meer concentreren.

We zijn aan de slag gegaan met de lezing over x94Leiderschap, lichaamstaal en communicatiex94. Hierin stond niet veel nieuws, maar het was wel even mijn geheugen weer opfrissen.

Daarna was het tijd om de theorie te behandelen van de commandox92s blok 3. Dit zijn hier, retour, heel, side, behind, wait en pipi. Retour, heel en side gebruikte ik bij Djuna niet, dus dit was even trainen. En dat trainen deden we natuurlijk weer buiten. Dit keer gingen we het veld in, terwijl het zonnetje lekker scheen zo in oktober.

Neeltje rook vanalles in het veld. Logisch ook. Het is een nieuwe omgeving! Maar ze hield ons in de gaten en voor een eerste keer los in het veld vond ik het goed gaan.

Nu is ze weer weg. Djuna ligt buiten lekker te genieten van het zonnetje, terwijl ik dit stuk type. Over 5 dagen zien we Neel weerx85

*foto’s komen nog* Zie http://www.facebook.com/media/set/?set=a.118843521553329.16990.100002830467705

Het is vandaag woensdag 21 september en Neeltje komt samen met Frank binnen lopen. Het is de 1^ste externe trainingsdag van Neeltje en mij. Samen gaan we stap voor stap elkaar leren kennen en trainen met elkaar.

Vandaag was Djuna bij mijn ouders, zodat Neeltje zich geheel op mij en de nieuwe omgeving kon storten.

Eerst zijn we begonnen met een lezing hoe een hond leert. Veel info wist ik al, maar toch is het fijn om toch weer alles op te frissen. Ondertussen moest ik Neeltje (of na ja, Neel eigenlijk) belonen met x93goed zox94 of brokjes als ze aandacht kwam halen bij mij.

Hierna was het tijd om wat commandox92s te oefenen. Naam van de hond, goed zo, release, sit, down, letx92s go, dressed, back, speel, drop it, smullen en move. Het was bij sommige commandox92s even wennen. Dan pas zie je hoe Djuna en ik op elkaar zijn ingespeeld. Ik hoef geen x93letx92s gox94 (meelopen) meer te zeggen. Djuun weet gewoon dat we dan gaan wandelen en dat ze mee moet lopen. Ook gebruik ik bij Djuna enkele commandox92s in het nederlands, wat nu in het engels moet. Geen probleem, maar voor mij wel even een oplet-moment.

Toen was het tijd om naar buiten te gaan. We liepen een stukje en het leek wel honden uitlaat tijd te zijn. We zijn een stuk of 7 honden tegen gekomen, waarbij Neel het goed deed. Uiteindelijk even los gelaten op het veld achter me. Ondanks dat er honden waren waar ze heel even heen ging, kwam ze wel direct als ik haar riep. Een groot pluspunt dus!

Helaas ging ze weer terug naar Herpen, maar vrijdag zie ik haar weer en begint de 2^e dag externe trainings dag. Toen Djuna later thuis kwam wist ze niet goed wat ze ermee moest. Na een half uurtje snuffelen en niet begrijpend kijken, ging ze er maar bij liggen. Over 2 daagjes zullen ze elkaar voor het eerst zien. Spannend!

*foto’s komen nog, het lukt ze niet om nu online te zetten*

Het is vrijdag 22 juli 2011 als ik met mam en pap richting Herpen rij. Om 7.45 uur zijn we vertrokken en iets voor 10.00 uur komen we aan bij het gebouw van Stichting Hulphond Nederland. Zonder Djuna, want ik ga Neeltje ontmoeten!

Ik kom binnen en krijg een kopje thee. Terwijl ik met mam en pap even wacht, komen Inge en Frank binnen (met Neeltje). We lopen naar een aparte ruimte toe en het matchbezoek begint.

Neeltje is een kruising met labrador en poedel. Een smalle, niet al te grote, vrolijke en lieve hond. Het is wel even lastig om Neeltje niet met Djuna te vergelijken. Eerst komt het theoretische gedeelte (o.a. wat Neeltje voor mij moet doen). Daarna ga ik samen met Neeltje, Inge en Frank naar buiten, terwijl mam en pap binnen wachten. We gaan een stukje wandelen.

Neeltje loopt netjes naast me. En zodra ze buiten los is, blijft ze me in de gaten houden. Ze komt 9 van de 10 keer als ik haar roep naar me toe. Je merkt wel dat het voor ons beiden even wennen is. Neeltje moet naar mij luisteren. En ik ben Djuna gewend, waardoor ik 2 keer Neeltje bij "kwijtgeraakt", terwijl ze naast me stond. Bij Djuna weet ik hoe ze loopt, dus weet ik ook waar ze is. Neeltje heeft een hele andere manier en dat is even wennen. Ook gebruik ik bepaalde commando's niet meer, omdat die bij Djuna en mij erin zitten en we aan een blik genoeg hebben. En dat zal ook weer even wennen zijn bij Neeltje. Ook gebruik ik bij Djuna nogal vaker nederlandse commando's (b.v. los ipv drop it). Maar goed, dat is even bewust worden en trainen. We hebben ook nog met een balletje gespeeld, wat ze erg leuk vond.

Daarna zijn we naar binnen gegaan en hebben we afscheid genomen. Ik kwam binnen met een dubbel gevoel, maar ging weg met een verliefd gevoel. Neeltje zal Djuna nooit kunnen vervangen, maar het zit goed zo. Het voelde meer dan goed. Ik had haar al direct mee naar huis willen nemen!

Hoe het er nu uitziet komt Neeltje midden september op bezoek. En dan ergens in oktober komt ze bij ons wonen. Maar dat is ook even afwachten hoe de aftraining gaat.

Voor de mensen die Neeltjes puppytijd willen lezen, zie hier.

 
Neeltje als pup.

Neeltje en ik tijdens matchbezoek.

Er speelt op dit moment erg veel. En daardoor besloot ik gisteren om Djuna's filmpje af te maken. Al 2 jaar maak ik geregeld filmpjes van Djuna. Al een tijdje was ik bezig om die filmpjes achter elkaar te zetten in 1 filmpje. Maar op de 1 of andere manier was het te emotioneel voor me. Gisteren besloot ik om het filmpje toch af te maken. Om te laten zien hoe trots ik op MIJN DJUNA ben!

Chantal

We zijn alweer 2,5 week verder.

Ondertussen is bekend dat Djuna wordt afgekeurd als hulphond. Ergens voelt het als een opluchting. Ze deed al niks meer voor me, terwijl ze het wel graag wou doen. Dus die druk is er hopelijk bij haar af. Van de andere kant voelt het niet fijn. Precies in maart 2009 is ze geslaagd voor haar hulphond zijnde, na een pittige "gastgezin training" (wat ik zelf heb gedaan) met alle commando's die ik haar heb geleerd. Ze heeft maar 2 jaar echt hulphond mogen zijn. Kortom, erg dubbel.

Ik kreeg al meerdere reacties met de vraag wat er dan met haar gaat gebeuren. Nou, ze blijft bij mij, totdat ik haar niet meer kan verzorgen. Dat staat vast!

Een MRI laat ik ook niet meer doen. De kosten waren een inschattingsfoutje en het zou zo'n 900 euro kosten. Daarbij is het de vraag of het iets oplost en of Djuna dat wel aan kan. Nee, ik laat haar lekker zo "oud" worden.

De hoogslaper (zoals Daphne deze had laten maken), is ook uitgewerkt. Het is een groot, log ding in mijn woonkamer, maar o zo functioneel! Pap heeft hem voor ons gemaakt.  
Ondanks dat Djuna maar 1 keer per dag erop kan klimmen (ben bang dat het anders een te grote belasting is voor haar poten), knuffelen we dan wel een dik uur. En ik kan haar weer kammen, knippen en tanden checken. Daarbij vind ze het heerlijk om naar buiten te kunnen kijken (wat je op onderstaande foto kan zien). Ook kan ik met rolstoel xc3xa9n blad eronder rijden, terwijl haar mand gewoon op de grond staat. Kortom, de uitvinding van 2011!

Zaterdag kregen we het bericht dat alle stukken terug waren bij de dierenarts. De vernauwingen waren inderdaad te zien, maar ook de rontgenloog wist niet hoe of wat (misschien een beginnende hernia op verschillende plaatsen, maar het klopt niet dat dit zo snel zo veranderd is). En enigste optie is om een MRI te doen. Die kost tussen de 450 en 500 euro in en daarvoor moet je naar Antwerpen of Amsterdam.

Komende dinsdag wordt er een nierscreening gedaan op aanraden van de rontgenloog. Dus we wachten weer af.

De MRI gaat ook alleen gebeuren als de verzekering van Djuna betaald. Op dit moment loopt dat namelijk niet zo. De "artrose" zou aangeboren zijn en dus niet vergoed worden. Maar dit is meer dan alleen de artrose, dus we wachten meer af. Gelukkig gaat mijn dierenarts hier zelf achteraan.

Ik merk wel een kleine "vooruitgang" de laatste 2 xc3xa1 3 dagen (alsof ze vrolijker is). Buiten adem na een paar honderd meter te hebben gelopen is ze nog steeds. En dat is wat veel mensen niet begrijpen. Want ze loopt toch zo vrolijk erbij? Ja, dat doet ze, omdat dit het enigste is wat ze nog kan en wil, buiten de 3 minuten spelen per dag (waarna ze ook weer bekaf is). Dat ze binnenshuis alleen maar slaapt, schuim op haar bek heeft van de inspanning, niet meer werkt voor me etc. ziet niemand. Ook haar overgeven is bijna weg, door de yoghurt die ze elke dag krijgt bij haar brokken.

Maar goed, we wachten weer af.

Het is alweer 5 weken geleden dat Djuna de diagnose "artrose" kreeg. En wat kan er in die paar weken toch veel veranderen.

Haar 5 spuiten pent/anarthron heeft ze gehad. Helaas zonder enig resultaat. Ik zag/zie zelfs achteruitgang. Schuim op haar bek, niet meer veel kunnen wandelen, veel slapen (zo'n 20 uur per dag voor een hond van 4,5 jaar oud), overgeven, agressief zijn, niet meer goed kunnen opstaan, maar ook een hond die het wel leuk vind om te spelen (ook al is ze na 3 minuten bekaf) en enthausiast is. Helaas kan ze op dit moment ook niet meer werken voor me.

Maar goed. Ondertussen zijn er gisteren weer rugfoto's gemaakt, waarop te zien was dat er verschillende vernauwingen had bij haar wervels. Iets wat er 5 weken geleden nog niet op te zien was. Dus de foto's zijn doorgestuurd worden naar een rontgendierenarts. Er is bloed afgenomen wat bekeken is en de rest wordt weer opgestuurd. Haar relfexen zijn bekeken en zo kunnen we even doorgaan. Er is zoveel gebeurd en er zijn zoveel onzekerheden geweest/nog steeds aanwezig (we zijn 5 weken lang elke week naar de dierenarts geweest). Hopelijk krijgen we zaterdag de uitslag van de rontgenloog.

Het is gewoon raar en pijnlijk te zien hoe je maatje binnen 6 weken van een vrolijke hond naar een hond gaat die zoveel wilt, maar niet meer kan. En dat kan niet alleen artrose zijn, maar wat dan wel?!

Het ergste vind ik nog wel als ze door haar poten zakt. Ze me aankijkt met een verdrietige blik van "wat moet ik nu?". En een ander moeilijk moment was afgelopen vrijdag, toen de afstand naar het ziekenhuis (tot bij therapie) te ver bleek te zijn, terwijl dit "maar" 2 km is. Ik heb haar naar mijn ouders gebracht (die wonen op de weg en dat is precies 1 km), waar ze vanaf nu 3 keer in de week (als ik naar therapie moet) is. Djuna vind het wel goed. Ik denk dat ik er het meeste last van heb, zo zonder haar.

Wel ben ik blij dat ze 1 keer in de week met de wandelgroep een half uurtje mee kan wandelen. Dit is maar 2 xc3xa1 2,5 km en toch lukt het haar wel goed om te wandelen. Wel met het schuim op haar bek na ongeveer 1,4 km en om dan terug te lopen duurt een eeuwigheid met een aantal rustpauzes, maar ze kan even haar vriendjes en vriendinnetjes zien en dat vind ik wel belangrijk.

Ik denk ook dat het verschil is tussen de woensdagmorgen en naar het ziekenhuis, dat ze veel los loopt die woensdagmorgen. Daarbij is ze met haar vriendjes, dus dan heb je toch ook al afleiding (geldt voor mensen ook).

We wachten weer af…

En oh ja, de hoogslaper is al af. Nu nog even verven en dan post ik hier een foto met het verhaal.

Groetjes Chantal

Soms heb je een week waarbij je niet weet wat voor en achter is. Afgelopen week was zoxe2x80x99n week voor me. Dinsdag 18 februari werden er nieuwe fotoxe2x80x99s van Djunaxe2x80x99s heupen gemaakt. Niet dat het verplicht was, maar omdat ik het wou. Ik vermoedde dat er iets niet goed zat bij Djuna. Ze was niet de Djuna die ik kon. En toen kregen we het te horen. Mijn allerliefste maatje en hulp heeft zware artrose. Het is alsof de grond onder je weg zakt. Je verwacht samen oud te worden. Toch minimaal 10 jaar. En dat is over. Je moet keuzes maken. Wat is het beste voor Djuna? Zonder egoxc3xafstisch te zijn. Sommige mensen zullen zeggen xe2x80x9chet is maar een dierxe2x80x9d. Ja, zo dacht ik ook altijd. Hoe kan iemand nou huilen om een huisdier? Ik snapte dat nooit. Misschien omdat ik nog nooit zoveel gevoelt heb voor een dier, zoals bij Djuna. Een maatje wat 24 uur per dag voor me klaar staat. Die je door moeilijke periodes helpt. Waarmee je kan lachen en huilen. Het is meer dan een hond. Het is mijn maatje.

Vandaag krijgt ze haar 1^ste spuit, van een rits van 5 spuiten. Want dat is de behandeling waar we voor hebben gekozen. Of het een goede keuze is weet ik niet. Maar wat ik wel weet is dat ik alles voor haar over heb. En samen komen we er welxe2x80xa6 One way or the other!

Gisteren, 14 januari, ging ik mijn kerstpakket ophalen bij een supermarktketen.
Een beetje verlaat of misschien wel heel erg vervroegd. Het maakt niks uit.

In december kon je jou wens op een wenskaart schrijven en ophangen in de kerstboom die stond te pronken in de supermarkt. Ik dacht, laten we het eens proberen. Ik wil eens graag een kerstpakket krijgen. Een simpele wens, maar ik heb nog nooit een kerstpakket mogen ontvangen. Wel een kerstetentje tijdens het vrijwilligerswerk, maar nooit een pakket. Ik heb in 2008 zelfs zelf een kerstpakket gegeven aan mijn pgb'ers. En ik zou zo graag eens zelf een pakket willen krijgen.

Nieuwjaar verstreek en ik dacht eigenlijk niet meer aan mijn wens. Totdat we dinsdag te horen kregen dat mijn wens was uitgekozen en ik mijn wens mocht komen ophalen. Gisteren besloot ik met mam mijn kerstpakket op te gaan halen. En zwaar dat die was!

Thuis gekomen heb ik nieuwsgierig het kerstpakket uitgepakt. Pasta's, chocomelk, pannenkoekenmix, worstjes en zo kunnen we doorgaan.

Zo, ik heb mijn 1ste kerstpakket binnen! Zullen er nog volgen de komende jaren?